Uzależnienie rzadko jest jedynym problemem
Naturalną kontynuacją naszej pracy z osobami po zakończonym leczeniu ośrodkowym stała się grupa ADHD wspierająca osoby w procesie zdrowienia.
Bardzo szybko zauważyliśmy, że wiele trudności wcześniej interpretowanych wyłącznie jako „mechanizm uzależnienia”, „brak motywacji” czy „słaba silna wola” miało silny związek z zaburzeniami funkcji wykonawczych, przewlekłym przeciążeniem układu nerwowego, traumą oraz problemami regulacyjnymi charakterystycznymi dla ADHD.
Co zmieniło nasze spojrzenie?
To doświadczenie bardzo mocno wpłynęło na nasze dalsze rozumienie uzależnień.
W praktyce klinicznej coraz wyraźniej widoczne było, że skuteczna praca nad utrzymaniem abstynencji bardzo często wymaga równoczesnego uwzględnienia:
ADHD i funkcji wykonawczych,
regulacji autonomicznego układu nerwowego,
przewlekłego stresu i przeciążenia,
PTSD i CPTSD,
wzorców relacyjnych i stylów przywiązania,
biologicznych i emocjonalnych mechanizmów samoregulacji.
Leczyć człowieka, nie tylko objaw
Dopiero tak szerokie i zintegrowane rozumienie funkcjonowania Pacjenta pozwalało budować trwałą stabilność oraz zwiększać szansę na długoterminowe utrzymanie abstynencji.
W naszej pracy objaw nie był traktowany jako izolowany problem. Staraliśmy się zrozumieć, jakie mechanizmy doprowadziły do jego pojawienia się i co jest potrzebne, aby organizm mógł odzyskać równowagę.
Zdrowienie zaczyna się od zrozumienia
Patrzenie wyłącznie na uzależnienie często nie wystarcza.
Dopiero połączenie rzetelnej diagnostyki, zrozumienia funkcjonowania układu nerwowego, funkcji wykonawczych, wpływu traumy, relacji i biologicznych mechanizmów regulacji pozwala zobaczyć pełny obraz trudności, z jakimi mierzy się Pacjent.
To właśnie takie całościowe podejście stało się fundamentem naszej pracy i pozostaje nim do dziś.
Podsumowanie
Każdy człowiek ma własną historię, własny sposób reagowania na stres oraz własne mechanizmy przystosowania.
Dlatego skuteczna terapia uzależnień nie polega wyłącznie na eliminowaniu objawu. Polega przede wszystkim na zrozumieniu człowieka oraz odbudowywaniu jego zdolności do stabilnego funkcjonowania.
Bo trwałe zdrowienie zaczyna się tam, gdzie przestajemy pytać wyłącznie „od czego?”, a zaczynamy pytać „dlaczego?”.